Ο Πάρης Γιαννούλης γράφει για το πως διαστρεβλώνονται οι αγώνες του φεμινιστικού κινήματος από την anti-woke υστερία του σήμερα.
Η φεμινιστική θεωρία, κυρίως στις ριζοσπαστικές της εκφάνσεις, κατάφερε να αποδώσει το πως η έμφυλη βία και οι διακρίσεις εις βάρος γυναικών και θηλυκοτήτων δεν έχουν μόνο φυλετική διάσταση αλλά πολιτική και ταξική. Η ίδια η ιστορία του φεμινιστικού κινήματος αποδεικνύει την ταξικότητα του. Από τις Σουφραζέτες στην Αγγλία των αρχών του 20ου αιώνα και τα ευρωπαϊκά φεμινιστικά κινήματα, ο φεμινισμός ήταν ζήτημα των γυναικών των ανώτερων οικονομικών και κοινωνικών τάξεων. Με το πέρας του “Μάη του ‘68” και των νέων “κυμάτων” του φεμινισμού, το φεμινιστικό κίνημα απέκτησε έναν διαρκώς ριζοσπαστικό και ταξικό χαρακτήρα. Πλέον οι εκκλήσεις των φεμινιστριών για ισότητα συνοδεύονταν από καλέσματα για οικονομική, πολιτική και κοινωνική εξύψωση των γυναικών. Ο φεμινισμός πλέον δεν ήταν μόνο κτήμα των πλουσίων μορφωμένων γυναικών της αστικής τάξης αλλά και των γυναικών που ανήκαν στα λαϊκά στρώματα.
Διαβάστε επίσης:
Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, οι κοινωνίες της Ευρώπης ήρθαν αντιμέτωπες με μια σειρά υπαρκτικών ζητημάτων για την επιβίωση τους. Η οικονομική και κοινωνική ανόρθωση, σε συνδυασμό με την πολιτική και κρατική τους ανασυγκρότηση, επέβαλλε την ανάγκη συνεννόησης διαφόρων πολιτικών και ιδεολογικών ομάδων. Η μεταπολεμική και ψυχροπολεμική περίοδος χαρακτηρίστηκε από το ξέσπασμα διάφορων πολιτικών και κοινωνικών ρευμάτων, ιδιαίτερα στην ψυχροπολεμική περίοδο. Με σημείο αναφοράς τον Γαλλικό Μάη του 68’ και την δημιουργία εναλλακτικών ιδεολογικών ρευμάτων, η πολιτική και πνευματική ζωή της Ευρώπης ανανεώθηκε. Τα νέα ριζοσπαστικά ρεύματα που προέκυψαν και οι επιρροές τους στα πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά κινήματα (συνδικαλισμός, οικολογία, φεμινισμός ) έθεσαν τις βάσεις για τις μεγάλες πολιτικές διεκδικήσεις στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Η εδραίωση του δεύτερου κύματος φεμινισμού ανέπτυξε νέες παραμέτρους για τους αγώνες ενάντια των έμφυλων διακρίσεων. Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 90’ και τις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα, το φεμινιστικό κίνημα ήταν η προμετωπίδα του αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον. Τα τελευταία χρόνια όμως, με την επέλαση της παραπληροφόρησης και της επικυριαρχίας του κοινωνικού και πολιτικού συντηρητισμού, οι συνθήκες αλλάζουν ραγδαία.
Καθημερινά πραγματοποιείται ένας συστηματικός βομβαρδισμός στα social media και στα maistream media, με περιεχόμενο (άρθρα, βίντεο, podcasts κ.α.) με κεντρικό θέμα το πως η δήθεν “woke” ατζέντα επιβάλλει έναν “ακραίο δικαιωματισμό”. Στο στόχαστρο αυτής της επίθεσης βρίσκεται το φεμινιστικό κίνημα. Εδώ και λίγα χρόνια έχει κυριαρχήσει η τάση αποσιώπησης της ανάγκης για την εξάλειψη των έμφυλων διακρίσεων. Ένα ολόκληρο σύστημα, στελεχωμένο με ανθρώπους υπερσυντηρητικών απόψεων, προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση πως το έμφυλο ζήτημα έχει λυθεί. Από podcast και video μέχρι ολόκληρα βιβλία, δίνεται το στίγμα πως οι έμφυλες διακρίσεις έχουν πάψει να υπάρχουν. Προφανώς αυτό εξυπηρετεί ορισμένες πολιτικές και ιδεολογικές σκοπιμότητες. Εδώ και αρκετές δεκαετίες, μια ετερόκλητη συμμαχία συντηρητικών και ακροδεξιών ομάδων στην Δύση, διαμόρφωσαν την πολιτική πραγματικότητα του σήμερα.
Η ισχυροποίηση των συντηρητικών ρευμάτων στις δυτικές κοινωνίες και η προσπάθεια απονομιμοποίησης του φεμινιστικού κινήματος ως μέσο διαστρέβλωσης των κοινωνικών ρόλων του ανθρώπου, είναι μια από τις βασικές πτυχές της νέας πολιτικής πραγματικότητας. Η anti-woke παράνοια, σε μια απέλπιδα προσπάθεια πολιτικής και ιδεολογικής εδραίωσης, κατηγορεί το φεμινιστικό κίνημα και την ‘’woke’’ ατζέντα για την έκπτωση των ηθικών αξιών των δυτικών κοινωνιών. Εν τέλει όμως η ηθική παρακμή των δυτικών κοινωνικών εδράζεται σε μία μείξη οικονομικών , πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων. Τα υψηλά επίπεδα ανεργίας , η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, και η οικονομική κρίση εξακολουθούν να ενισχύουν την ακροδεξιά, της οποίας κύριο ιδεολογικό αφήγημα είναι ο άκρατος “δικαιωματισμός”.
Συνεπώς ,η διαστρέβλωση και η παραπληροφόρηση των διεκδικήσεων του φεμινιστικού κινήματος μεσώ ορισμένων πολιτικών, κοινωνικών και ιδεολογικών θεσμών, είναι δυστυχώς πλέον κοινός τόπος της καθημερινότητας οριζόντια στην Δύση. Όσο και αν ορισμένοι ισχυρίζονται πως ο φεμινισμός και τα κινήματα για τα κοινωνικά δικαιώματα είναι η γενεσιουργός αιτία βασικών κοινωνικών προβλημάτων στις δυτικές κοινωνίες , η ίδια η ιστορία έρχεται καθημερινά να διαψεύσει τους ισχυρισμούς αυτούς.
Συντάκτης: Πάρης Γιαννούλης
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του/της αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τις θέσεις του What Politics Means και της συντακτικής ομάδας.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του What Politics Means. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των δύο έως τριών πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού συνδέσμου (link) για την ανάγνωση της συνέχειας στο What Politics Means. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.
